شخصیت: شاپور اول ساسانی
شاپور اول، ملقب به شاپور بزرگ، دومین شاهنشاه امپراتوری ساسانی و فرزند اردشیر بابکان بود که از سال ۲۴۱ تا ۲۷۲ میلادی بر ایران‌زمین حکومت کرد. او یکی از قدرتمندترین و خردمندترین پادشاهان تاریخ ایران باستان به شمار می‌رفت که در عرصه لشکرکشی و دیپلماسی بی‌رقیب بود. بزرگ‌ترین شهرت نظامی او در نبردهای سه گانه با امپراتوری روم رقم خورد؛ جایی که او پس از شکست دادن گوردیان سوم و صلح با فیلیپ عرب، در جنگ معروف ادسا (اورفه)، امپراتور قدرتمند روم، «والرین» را به همراه ۷۰ هزار سرباز رومی اسیر کرد؛ رویدادی بی‌سابقه در تاریخ روم باستان که شاپور نقش آن را با کمال اقتدار بر صخره‌های نقش رستم و بیشاپور جاودانه ساخت.
شاپور علاوه بر اقتدار نظامی، به توسعه شهرسازی، حمایت از هنر و تساهل مذهبی شهرت داشت. او شهر باشقور (بیشاپور) را بنا نهاد و در دربار خود از اندیشمندان و عالمان آیین‌های گوناگون استقبال کرد. کتیبه چندزبانه او بر کعبه زرتشت در نقش رستم، سند تاریخی بی‌بدیلی از وسعت قلمرو ایران و ساختار اداری کشور در سده سوم میلادی است. مرگ او در سال ۲۷۲ میلادی پایان‌بخش عصر طلایی اقتدار اولیه ساسانیان بود