شخصیت: فردوسی
حکیم ابوالقاسم فردوسی توسی (۳۲۹–۴۱۶ هجری قمری) بزرگ‌ترین حماسه‌سرای تاریخ ایران و یکی از ارکان راستین فرهنگ و ادب جهان است که با خلق اثر جاودانه‌اش، شاهنامه، نام خود را در تاریخ جاویدان ساخت. فردوسی در روستای تابران طوس در خراسان در خانواده‌ای از دهقانان (مالکان اصیل ایرانی) متولد شد. او جوانی خود را صرف مطالعه تاریخ باستان، اسطوره‌ها و روایت‌های کهن ایرانی کرد و با درک خطر نابودی زبان و هویت ملی ایرانیان در پی هجوم‌های بیگانگان، عزم خود را جزم کرد تا کار بزرگ دقیقی توسی را در سرودن داستان‌های ملی ایران به سرانجام برساند.
سرودن شاهنامه نزدیک به سی سال از عمر گرانبهای فردوسی را به خود اختصاص داد؛ اثری بی‌نظیر شامل بیش از پنجاه هزار بیت در سه بخش اساطیری، پهلوانی و تاریخی که نه تنها شاهکار ادبیات حماسی است، بلکه دژ محکمی برای حفظ زبان پارسی دری شد. با وجود سختی‌ها، تنگدستی و بی‌مهری دربار غزنوی در دوران سلطان محمود، فردوسی با ایمانی استوار به کار خود ادامه داد. امروز پس از گذشت قرن‌ها، شاهنامه فردوسی نه تنها سند هویت و ریشه‌دار بودن ملت ایران است، بلکه به عنوان یکی از شاهکارهای ادبی بشریت در سراسر جهان ستایش می‌شود.