شخصیت: محمدعلی فروغی
محمدعلی فروغی (۱۲۵۶–۱۳۲۱)، ملقب به «ذکاءالملک»، یکی از برجسته‌ترین و درخشان‌ترین چهره‌های سیاسی، فکری و فرهنگی تاریخ معاصر ایران است. او مردی همه‌فن‌حریف بود که در کسوت روزنامه‌نگار، معلم، حقوقدان، مورخ، فیلسوف و سیاستمدار طراز اول، نقشی بی‌بدیل در پی‌ریزی ساختارهای مدرن در ایران ایفا کرد. فروغی نخستین رئیس فرهنگستان ایران، از بنیان‌گذاران دانشگاه تهران و مترجم آثار سترگ فلسفی غرب بود که با نگارش کتاب‌های وزینی چون «سیر حکمت در اروپا»، اندیشه مدرن را با ژرفای فلسفی به فارسی‌زبانان معرفی نمود.
در عرصه سیاست نیز او چندین بار به مقام نخست‌وزیری رسید و در لحظات خطیر و بحرانی تاریخ ایران، با دیپلماسی دقیق و هوشمندانه خود، از جمله در سال ۱۳۲۰ و پس از اشغال ایران توسط متفقین، مانع از فروپاشی کامل تمامیت ارضی کشور و استقرار نظام حکومتی ناپایدار شد. مدیریت خردمندانه او در انتقال قدرت به محمدرضا پهلوی در بحبوحه جنگ جهانی دوم، از نمونه‌های بارز دوراندیشی سیاسی اوست. میراث فکری و اجرایی فروغی همچنان به عنوان یکی از ستون‌های اساسی پیوند سنت و مدرنیته در تاریخ ایران شناخته می‌شود.