شخصیت: شاه اسماعیل صفوی
شاه اسماعیل اول، متولد ۸۶۶ هجری خورشیدی (۱۴۸۷ میلادی)، یکی از برجسته‌ترین و تاثیرگذارترین چهره‌های تاریخ ایران است که توانست پس از حدود ۹۰۰ سال از سقوط شاهنشاهی ساسانی، یک حکومت مستقل، متمرکز و سراسری در جغرافیای ایران زمین تأسیس کند. او به عنوان مرشد مقتدر صوفیان صفوی و با تکیه بر نیروهای وفادار و جنگجوی قزلباش، در سال ۸۸۰ خورشیدی توانست تبریز را فتح کند و خود را پادشاه ایران بنامد. انتخاب تشیع دوازده‌امامی به عنوان دین رسمی کشور، نقش مهمی در ایجاد هویت ملی مشترک و یکپارچه‌سازی جوامع مختلف ایرانی در برابر تهدیدات پیرامونی ایفا کرد.
دوران حکومت شاه اسماعیل با جنگ‌های سرنوشت‌سازی همراه بود که نبرد چالدران در برابر امپراتوری عثمانی از مهم‌ترین آن‌ها به شمار می‌رود. با وجود شکست نظامی در چالدران به دلیل برتری تسلیحاتی عثمانیان، عزم راسخ او در حفظ تمامیت ارضی کشور ستودنی بود. شاه اسماعیل علاوه بر کیاست نظامی، طبع شاعری داشت و با تخلص «خاتایی» اشعار دلکشی به زبان ترکی آذربایجانی و فارسی سرود. وی سرانجام در سن سی‌وهشت سالگی در اردبیل درگذشت، اما بنیاد مستهکمی که بنا نهاد، ایران را به قدرت بزرگ جهانی آن روزگار تبدیل کرد.