شخصیت: شاه عباس اول
شاه عباس اول، متولد ۱۵۷۱ میلادی، برجسته‌ترین و اقتدارآفرین‌ترین فرمانروای دودمان صفوی است که دوران سلطنت ۴۲ ساله‌اش به عنوان «عصر طلایی» تاریخ ایران در دوره اسلامی شناخته می‌شود. او در شرایطی آشفته و در سن هفده سالگی به تخت سلطنت نشست که کشور از درون دچار جنگ‌های داخلی و از بیرون مورد تهدید همزمان ازبکان در شرق و امپراتوری عثمانی در غرب بود. شاه عباس با کیاست فوق‌العاده، ابتدا با عثمانی‌ها صلح موقت کرد تا طومار شورشیان و ازبکان را در شرق درهم بپیچد، و سپس با ایجاد ارتش مدرن مجهز به توپخانه و تفنگ (با کمک مستشاران انگلیسی همچون برادران شرلی) تمام اراضی اشغالی را بازپس گرفت.
بزرگ‌ترین شاهکار او، انتقال پایتخت از قزوین به اصفهان و خلق شاهکارهای بی‌بدیل معماری از جمله میدان نقش جهان، مسجد شیخ لطف‌الله و پل‌های تاریخی زاینده‌رود بود. او با حمایت از هنر، تجارت ابریشم و ایجاد امنیت راه‌ها، ایران را به مرکز تبادل فرهنگی و اقتصادی جهان تبدیل کرد. مرگ او در سال ۱۶۲۹ میلادی پایان‌بخش دوران اوج شکوه صفویان بود، اما نام او به عنوان نمادی از خردورزی سیاسی و شکوه ایرانی در تاریخ جاودانه ماند.