شخصیت: فرانسیسکو فرانکو
ژنرال فرانسیسکو فرانکو (۱۸۹۲–۱۹۷۵ میلادی) یکی از برجسته‌ترین و طولانی‌ترین دیکتاتورهای نظامی قرن بیستم در اروپا است که نزدیک به چهار دهه با آهنین‌ترین روش‌ها بر اسپانیا حکمرانی کرد. فرانکو نظامی‌گری حرفه‌ای را در جنگ‌های استعماری مراکش آغاز کرد و به دلیل انضباط شدید و موفقیت‌های نظامی، به عنوان جوان‌ترین ژنرال ارتش اسپانیا شناخته شد. با شروع بحران‌های سیاسی و شکل‌گیری جمهوری دوم اسپانیا، او به رهبری نیروهای ملی‌گرا و راست‌گرا در برابر دولت چپ‌گرای جبهه خلق برخاست و با شعارهای ضدکمونیستی و ملی‌گرایانه، جنگ داخلی خونین اسپانیا (۱۹۳۶–۱۹۳۹) را آغاز کرد.
پیروزی فرانکو در این جنگ خانمان‌سوز با حمایت قدرت‌های محور (آلمان نازی و ایتالیا فاشیست)، او را با لقب «کائودیو» (رهبر) به قدرت مطلق رساند. اگرچه فرانکو در جنگ جهانی دوم سیاست بی‌طرفی مصلحتی را اتخاذ کرد تا کشور ویران‌شده‌اش را از نابودی نجات دهد، اما ساختار حکومتی او ترکیبی از ملی‌گرایی افراطی، کاتولیسم سنتی و سرکوب شدید مخالفان سیاسی بود. در دوران جنگ سرد، به دلیل مواضع قاطع ضدکمونیستی، روابط او با غرب بهبود یافت. فرانکو تا زمان مرگ در سال ۱۹۷۵ قدرت را در دست داشت و پیش از مرگ، پادشاهی را به اسپانیا بازگرداند.