شخصیت: لیندون بی. جانسون
لیندون بینز جانسون (Lyndon B. Johnson)، معروف به LBJ، سی و ششمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا، یکی از پیچیده‌ترین چهره‌های سیاسی قرن بیستم است. او که پس از ترور جان اف. کندی در سال ۱۹۶۳ به ریاست‌جمهوری رسید، میراثی متناقض از خود بر جای گذاشت. جانسون با تکیه بر مهارت‌های بی‌نظیرش در لابی‌گری و مذاکره در کنگره، جاه‌طلبانه‌ترین برنامه اصلاحات داخلی آمریکا را تحت عنوان «جامعه بزرگ» (Great Society) پیاده کرد. این برنامه‌ها شامل تصویب قانون حقوق مدنی ۱۹۶۴، قانون حق رأی ۱۹۶۵ و ایجاد برنامه‌های رفاهی گسترده نظیر «مدیکیر» بود که هدفشان ریشه‌کنی فقر و تبعیض نژادی در ایالات متحده بود.
با این حال، کارنامه جانسون تحت‌الشعاع سایه سنگین جنگ ویتنام قرار گرفت. او با تشدید دخالت نظامی آمریکا در جنوب شرق آسیا و «ویتنامی‌کردن» جنگ، کشور را به یکی از طولانی‌ترین و پرهزینه‌ترین درگیری‌های نظامی تاریخ مدرن کشاند. این مداخله، جامعه آمریکا را به شدت دوقطبی کرد و به اعتراضات گسترده‌ای انجامید که در نهایت، او را از نامزدی مجدد برای دور دوم ریاست‌جمهوری در سال ۱۹۶۸ بازداشت. جانسون مردی بود که می‌خواست هم‌زمان در دو جبهه پیروز شود: جنگ با فقر در داخل و جنگ با کمونیسم در خارج؛ اما در نهایت، ویتنام به کابوس و نقطه شکست او تبدیل شد