شخصیت: خسرو انوشیروان
خسرو اول، ملقب به «انوشیروان» (به معنای دارای روان جاویدان) و مشهور به «دادگر»، بزرگ‌ترین و برجسته‌ترین پادشاه سلسله ساسانی است که از سال ۵۳۱ تا ۵۷۹ میلادی بر ایران‌شهر حکومت کرد. دوران سلطنت او به‌عنوان عصر طلایی تاریخ ساسانی و اوج اقتدار، تمدن، نظم اداری و شکوفایی فرهنگی ایران باستان شناخته می‌شود. خسرو با هوش سرشار و تدبیر سیاسی فوق‌العاده، دست به اصلاحات ساختاری عمیقی زد که نظام مالیاتی، سپاه و ساختار طبقاتی کشور را دگرگون ساخت و قدرت دولت مرکزی را به‌شدت تحکیم کرد.
انوشیروان علاوه بر اقتدار نظامی و پیروزی‌های درخشان بر امپراتوری روم شرقی (بیزانس) و مهار قوم هپتالیان، حامی بزرگ دانش و فلسفه بود. در دوران او، شهر جندی‌شاپور به بزرگ‌ترین مرکز علمی جهان باستان تبدیل شد و آثار بزرگی از زبان‌های هند و یونانی به پهلوی ترجمه شد. در ادب پارسی و روایات سنتی، او به عنوان مظهر دادگری، عدل‌پرستی و خردورزی جاودانه شده است.
مرگ خسرو انوشیروان پایان‌بخش درخشان‌ترین فصل تاریخ سیاسی و فرهنگی ایران پیش از اسلام بود، اما میراث مدیریتی و تمدنی او تا سده‌ها الهام‌بخش نظام‌های حکومتی در جهان اسلام و شرق باقی ماند.